Había unha vez un arqueólogo en África. Veu á India en peregrinaxe aos Himalaias, particularmente aos templos e estruturas antigas, os cales son moi difíciles de alcanzar, e naqueles tempos moito máis. Moita xente simplemente non volvía. Chegábase a través de pequenos sendeiros ao borde de precipicios de 3.000 m. de profundidade, con neves perpetuas. Tan só un pequeno esvarón e todo acabaría. Agora as cousas están mellor, pero naquel tempo era moi difícil.

O home ía canso, aínda que levaba moi pouca equipaxe (porque levar moita equipaxe a esas alturas é case imposíbel). Segundo o aire se vai facendo máis fino, é máis difícil respirar.

Diante del, viu unha nena que non tería máis de dez anos, cargando a un neno, moi gordiño, sobre os seus ombreiros. Ela ía suando, respirando pesadamente, e cando o home pasou ao seu carón, díxolle: «Nena, debes de estar moi cansa. Levas moito peso sobre ti».

A nena respondeulle: «Ti es quen leva peso. Isto non é un peso, isto é meu irmanciño».